ମାରୁତି ଦୁଆରକୁ ଯେତେଥର ଯାଇଛି ଶ୍ରୀରାମ ଭକ୍ତ ନିରାଶ କରନ୍ତିନି କେବେ ମାରୁତିଙ୍କୁ ଜଣେଇବି ମୋ ମନର ଇଚ୍ଛା ସୀତାପତିଙ୍କୁ ଚକ୍ଷୁରେ ଦେଖିଥାନ୍ତି ଲବେ

ସୁଧାକର ସୁଶୀତଳ ଧବଳ ଜୋତ୍ସନା ରବିର ନିର୍ମଳ ଉଷ୍ମ ଲୋହିତ କିରଣ ନୁହେଁ ପୁରୁଷ ନୁହେଁ ନାରୀ ବ୍ରହ୍ମଦାରୁ ଶୁନ୍ୟେ ଉଦୟ ପାବନ ଛନ୍ଦା ଚରଣ

ତୁମ୍ଭରି ପୃଷ୍ଠ ଦେଶରେ ବୈକୁଣ୍ଠ ଖଗପତି ପାଦେ ପଶିଲି ଶରଣ ଚର୍ମ ଚକ୍ଷୁ ଲଭିବ କିବା ଆତ୍ମାକୁ ପାପ ହାତ ଛୁଇଁବ ଛନ୍ଦା ଚରଣ

ମୁଁ ନୁହେଁ ଏହି ଦେହ ବହୁତ କହିଲିଣି ହେଲେ ମନର ଶୁଣିବାକୁ ବେଳ କାହିଁ ସବୁ ବେଳେ ଦେହ ମୋହରେ ବୁଡ଼ିଲା ଗରୁଡ ପଛରେ ମୁଁ ଆତ୍ମାକୁ ଅଛି ଚାହିଁ

ଜୀଵନ ସାରା ଅର୍ଜନରେ ଦେହକୁ ପୂଜିଲି ଥରୁଟେ ନ ପଚାରିଲା ରାମର ମନ କଥା ଦୁଆର ମୁହଁରେ ଯମ ଦୁତ ଜଗି ବସିଛନ୍ତି କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ନ ଭେଟିଲି ଭାରି ମନରେ ବଥା

ନିମ୍ବ ଦାରୁରେ ଅଧାଗଢା ଚାରି ଦିଅଁ ପୂଜା ପାଠ ଅର୍ଚ୍ଚନା ନୈବେଦ୍ୟ ଭାବ କେମିତି ପୂଜିବି ଏପରି ଦେବତାଙ୍କୁ ହୃଦୟରେ ଭାବର ଘୋର ଅଭାବ

ଦେହ ପାଲିଙ୍କିରେ ବସିବା ଦିନ ଠାରୁ ଆତ୍ମା ଧ୍ୟାନରୁ ଗଲେ ମୁରଲୀ ମୋହନ ବ୍ରାହ୍ମଣ କୂଳରେ ଜନ୍ମ ଲାଭ କରିଣ ଛନ୍ଦାପାଦ ଭେଟିବି କରି ଉପନୟନ