ଦର୍ପ ଦଳନ ରଥ ପଛରେ ଯିଏ ଗହଳି ଲଗାଇ ଆସନ୍ତି

ଦର୍ପ ଦଳନ ରଥ ପଛରେ ଯିଏ ଗହଳି ଲଗାଇ ଆସନ୍ତି ମିତଣୀ ଲୋ ମୋ ଆତ୍ମା ରହିଲା ତାଙ୍କ ଛନ୍ଦା ପାଦରେ ଦେଖିଲେ କିବା ରୁକ୍ମଣୀ ହୃଦୟ ଅର୍ଜୁନ ସଖା ଚି଼ହ୍ନିବେ କି ମିତଣୀ ଲୋ ମୋ ଆତ୍ମା ରହିଲା ତାଙ୍କ ବଂଶୀନାଦରେ

ହଲି ଦୋହଲି କେଡେ ଭଙ୍ଗୀରେ ନାଚି ଆସନ୍ତି

ହଲି ଦୋହଲି କେଡେ ଭଙ୍ଗୀରେ ନାଚି ଆସନ୍ତି କଳା ଶ୍ରୀମୁଖରୁ ନୟନ ଆଉ ନୋହିଲେ ଫେରି ଏଗାର ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଲୋଟିଲେ କାଳିଦଳା ପାଦରେ ଉର୍ଦ୍ଧକୁ ବାହୁ ତୋଳି ଆତ୍ମା ବୋଲେ ହରି ହରି

ବୃକ୍ଷରେ ଫଳ ପାଚିଗଲେ ଆହାଃ କେଡେ ସ୍ୱାଦ

ବୃକ୍ଷରେ ଫଳ ପାଚିଗଲେ ଆହାଃ କେଡେ ସ୍ୱାଦ ଦେବତାଠାରୁ କୀଟଯାଏ ସଭିଙ୍କୁ ଅମୃତ ଭୋଗ କୃଷ୍ଣ ଛନ୍ଦା ଚରଣ ସ୍ପର୍ଶ ହୃଦୟ ପଦ୍ମକୁ ବ୍ରହ୍ମାନନ୍ଦ ଆତ୍ମା କାନ୍ଦଇ ତାକୁ ହେଉ କୃଷ୍ଣ ପ୍ରେମ ରୋଗ

ଇତର ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଇଥିବ ଅପଲକ

ଇତର ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଇଥିବ ଅପଲକ ଶୀତ ବର୍ଷା ଖରାକୁ ଚମଡା ଚାଖଣ୍ଡେ ସାହା ଅସହାୟ କେବଳ ବ୍ରହ୍ମଦାରୁ ଦଇବ ସହାୟ ଆରତ୍ତ ନାଶନ ନିମନ୍ତେ ଧରିଅଛି ଚୌବାହା

ସାରା ସଂସାର ଗଣ୍ଠିଲି ମଥାରେ ମୋର

ସାରା ସଂସାର ଗଣ୍ଠିଲି ମଥାରେ ମୋର ଗୋବିନ୍ଦ ଛନ୍ଦା ଚରଣ ମୋ ହୃଦୟରେ ନୟନ ପଥରେ ମୋର କମଳା ହୃଦୟ ସକଳ ଭରସା ଚକାଡୋଳା ସଦୟରେ

ବିକାର ବଢ଼େଇଛନ୍ତି ଜୀବ ଆବଶ୍ୟକତା

ବିକାର ବଢ଼େଇଛନ୍ତି ଜୀବ ଆବଶ୍ୟକତା ସୁସୁରକ୍ଷିତ ନିର୍ମଳ ପଞ୍ଚ ଭୂତରେ ଜୀବନ ଭିତରେ ବାହାରେ ସର୍ବତ୍ର ଆବର୍ଜନାମୟ ସର୍ବ ପୂତ ଭଵନ୍ତୁ ବ୍ରହ୍ମଦାରୁ ଅବଲୋକନ

ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ବିକାର ବୁଦ୍ଧି ମେଳେ

ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ବିକାର ବୁଦ୍ଧି ମେଳେ ସଦା ନିବାସ ମୋହରି କେବେ ହେଁ ନ ଭେଟିଲି ତୁମ୍ଭଙ୍କୁ ଆହେ ବଂଶୀଧାରୀ ସ୍ମରଣ ଚିନ୍ତନ କୀର୍ତ୍ତନ ନିଷ୍କାମ ସେବା କିଞ୍ଚିତ ଆଦରି ବଡ ଲୋଭି ମୋ ଆତ୍ମା ଛନ୍ଦା ଚରଣକୁ ମରେ ଝୁରି